Badania czynnościowe w diagnostyce choroby niedokrwiennej serca

Choroba wieńcowa (coronary artery disease) będąc jak wiele innych schorzeń atrybutem wzrostu tempa życia i aktywności psychicznej, rozpowszechnia się coraz bardziej w miarę postępu urbanizacji i technizacji.
Próba wysiłkowa stosowana jest w praktyce klinicznej od wielu lat i często ma istotny wpływ na leczenie chorego. Jako metodę diagnostyczną w wykrywaniu niedokrwienia mięśnia sercowego epw. zaakceptowano na przełomie lat trzydziestych i czterdziestych, natomiast w latach pięćdziesiątych zostały opracowane podstawy współczesnej elektrokardiografii wysiłkowej. Zastąpienie klasycznych schodków [3] bieżnią ruchomą i ergometrem rowerowym umożliwiło dokładniejsze dawkowanie obciążeń i co najważniejsze poprawiło możliwości diagnostyczne. Dalszy rozwój techniki przyczynił się do wprowadzenia nowszej i dokładniejszej aparatury badawczej pozwalającej min. na eliminację zakłóceń w zapisie (artefakty) a także na monitorowanie EKG w różnych pozycjach ciała oraz podczas samego wysiłku. Przełomem w diagnostyce choroby wieńcowej było wprowadzenie koronarografii. To właśnie do jej wyniku często porównywany jest rezultat testu wysiłkowego. Naczelnym zadaniem próby wysiłkowej jest odpowiedź na pytanie czy krążenie wieńcowe zdolne jest do dostarczenia odpowiedniej ilości tlenu do obciążanego wysiłkiem mięśnia sercowego, a także ogólna ocena zdolności chorego do pokonywania wysiłku. Pomimo tego, że badanie obarczone jest małym ryzykiem chorobowości czy śmiertelności to musi ono być przeprowadzane pod nadzorem lekarza, gdyż podczas jego przeprowadzania mogą rozwinąć się niebezpieczne zaburzenia rytmu lub inne poważne objawy wymagające natychmiastowej interwencji. Dlatego bardzo ważne jest żeby pracownie, w których przeprowadza się tego typu badanie wyposażone były w odpowiedni sprzęt reanimacyjny i odpowiednio przeszkolony personel, posiadający niezbędne wiadomości na temat fizjologii wysiłku fizycznego.