Osteoporoza. Współpraca lekarza pierwszego kontaktu i specjalisty

Osteoporoza jest chorobą towarzyszącą ludzkości od zawsze, jednak prawdziwe zainteresowanie nią, podobnie jak innymi chorobami wieku późnego, zaczęło się około 20 lat temu. Podstawową tego przyczynę stanowią złamania będące konsekwencją ubytku kości. Prowadzą one do znacznego pogorszenia komfortu życia, a ich powikłania, zwłaszcza w przypadku nasady bliższej kości udowej, są bardzo często śmiertelne. Spodziewane i oczekiwane w najbliższych latach wydłużenie życia społeczeństwa znacznie spotęguje ten problem, a prawdopodobnie koszty leczenia mogą załamać budżet niejednej kasy chorych. Nie pozostaje więc nic innego, jak próbować stawić czoło temu wyzwaniu. Mimo że wielu problemów związanych z osteoporozą jeszcze długo nie będziemy potrafili rozwiązać, postęp, który się dokonał w ostatnich latach, należy ocenić jako znaczny. Zdecydowanie lepiej rozumiemy patofizjologię, wiemy, że choroba jest skutkiem nie tylko zaburzeń gospodarki wapniowej, ale także procesów zachodzących w kości jako narządzie. Pozwoliło to na wprowadzenie wielu nowych, bardziej celowanych metod leczenia, kolejne są w okresie prób klinicznych, jeszcze inne w sferze pomysłów. Konsekwencją tych działań jest przekonanie, że osteoporozę można rozpoznawać, a także skutecznie jej zapobiegać i leczyć. (z Przedmowy dr. hab. Witolda Tłustochowicza)