Dziewięć rozmów o padaczce

Do napisania poradnika dla wszystkich, którzy zmagają się z padaczką osobiście lub wspólnie ze swymi bliskimi, zbierałem się już od dawna. Jako epileptolog stykam się z padaczką praktycznie codziennie i właściwie mogę powiedzieć, że choroba ta stanowi dużą część mojego życia. Tym bardziej że po blisko dwudziestu latach pracy w tym zawodzie znam chyba więcej osób chorych niż zdrowych. Chorzy na padaczkę otaczają mnie:: leczę ich, doradzam im, pracuję z nimi, z wieloma się przyjaźnię. Problemy i troski moich pacjentów są w dużym stopniu moimi problemami, bo choćbym nawet próbował podchodzić do swojej pracy z dystansem i na zimno, niezwykłe nieraz emocje powodują, że przeżywam wspólnie z chorymi różne wzloty i upadki. Także te, które wynikają z odium towarzyszącego padaczce. Nie wolno bowiem zapominać, że ta skądinąd zwyczajna jednostka chorobowa (w katalogu chorób ICD numer G.40), wciąż wywołuje negatywne skojarzenia i skrajne reakcje osób postronnych.
Dla lekarza padaczka jest - nie tylko moim zdaniem - najtrudniejszą chorobą. Niecodzienne objawy, jedyny w swoim rodzaju przebieg i różnorodność form sprawiają, że trudno ją zdiag-nozować i trudno dobrać optymalną terapię. Trudno też wytłumaczyć pacjentowi, na czym polega unikalny charakter tego schorzenia. To, że mam pod opieką różnych chorych - dzieci, dorosłych, osoby starsze, pacjentów z lekkimi i ciężkimi postaciami padaczki - daje mi możliwość wyrobienia sobie uśrednionego poglądu na problemy związane z tą chorobą. Z drugiej strony, dzięki rozległej praktyce klinicznej przekonałem się, że większość chorych jest w stanie skutecznie zmierzyć się z padaczką, trzeba ich tylko przekonać do współpracy i wyposażyć w odpowiednie narzędzia. I tym wszystkim chcę się w tym opracowaniu podzielić.
Poszczególne części tej książki pokazują w sposób uporządkowany i - mam nadzieję - logiczny, czym jest padaczka, jak się ją rozpoznaje i leczy oraz jak się z nią żyje. Pragnę podkreślić, że moje poglądy medyczne są wypadkową wiedzy, jaką nabyłem, pracując pod okiem wspaniałych nauczycieli, takich jak Profesor Jerzy Majkowski, Profesor Marcin Roszkowski i Profesor Joanna Jędrzejczak, oraz moich własnych zawodowych doświadczeń. Ten drugi komponent nadaje ton książce, sprawia, że w ostatecznym rozrachunku odzwierciedla ona mój punkt widzenia na szereg zjawisk i prawd związanych z tą chorobą. Myślę, że jako epileptolog z dwudziestoletnim stażem nie mogłem tego uniknąć.